Er is niemand op het eiland van ABN AMRO.
Het is zaterdagavond en ik had ook niet verwacht dat er mensen zouden zijn, althans: dat er mensen van de ABN AMRO zelf zouden zijn. Want dat zijn mensen die werken en in het weekend ga je niet naar je werk. Maar er is helemaal niemand. Ik zou mijn kleren uit kunnen trekken en naakt rond gaan rennen. Dat schijnt zelfs te kunnen, in Second Life. Al je kleren uittrekken en een penis aan je lichaam klikken. Het kan. Daarom zit de ABN AMRO er ook, denk ik: omdat ze er kunnen zitten.
Ik ga op een bank zitten. De bank is ABN AMRO-groen en het is een gezellig bedoeld zitje. Maar het gebouw dat op het eiland neer is gezet, is open en paviljoenachtig, dus het is lastig gezelligheid te voelen. Dat is een grote trend in de architectuur in Second Life: paviljoenbouw. Misschien hebben de mensen die het paviljoen van de bank hebben ontworpen er iets mee bedoeld. Zoiets als: we zijn heel open. Of misschien: bij ons regent het nooit. Of anders: in Second Life doet iedereen het zo.

Bij de nagebouwde Amsterdam Arena staat een jongen. Hij heet Ajax Homewood. Hij is de enige op het eiland -- verder zie ik geen groene stipjes op mijn radar. Ik vlieg naar Ajax Homewood toe en wil een gezellig praatje met 'm maken; hee, PSV doet het weer slecht, hè? Maar zijn avatar heeft zijn handen voor zich uitgestoken en typt in de lucht -- hij is al met iemand anders in gesprek. Ik zie 'm zeggen dat ie behalve sexy dingen met jou doen ook nog graag in het Holland House is. Ik weet niet of hij weet dat ik 'm kan lezen. Een beetje beschaamd wandel ik door, pompiedom, niks aan de hand, en ik ga de Arena binnen, via een soort businessseat, en plotseling sta ik op het veld. Ik loop naar de middenstip. Ik zou nu wel een bal in het doel willen trappen. Scoren in de Arena! Maar er is geen bal.
Ik log uit.

Ik log in en ik sta nog op de middenstip en mijn radar geeft aan dat er iemand vlakbij me is. Ik kijk omhoog: er zweeft iemand. Het is een majestueus gezicht, alsof er een engel boven de Arena hangt, en dan bedenk ik dat ik zelf ook kan vliegen. Ik stijg op en kijk een meisje recht in het gezicht, 70 meter boven het gras van het stadion. Gelukkig is het dak open. We cirkelen een beetje om elkaar heen en dan vliegt ze weg en ik volg niet. Ik zweef rustig naar de voorkant van het stadion. Ajax Homewood staat nog steeds in de lucht te typen. Ik heb hem een paar uur geleden daar laten staan, en hij is nog steeds over zijn hobbies aan het praten. Ik dacht eerst dat hij hier was omdat hij ajax-fan is, maar waarschijnlijk weet hij dat hier niet veel mensen komen.

Eveline komt online op msn en vraagt wat ik aan het doen ben. Second Life, zeg ik. O, zegt ze, BNN heeft daar een bar geopend, heel veel geld in gestoken. Ik zeg dat ik er meteen naartoe ga. Ik zoek op BNN en ik klik op teleporteren, hatsee. Maar ik blijf op het ajax-eiland. De BNN-bar is temporarily unavailable or no longer exists.

Ik kom op het eiland van kunstinitiatieven.nl terecht en de kunst is vooral heel eclectisch. Met veel roze en gifgroen.
Ik zie een grote verzameling groene stipjes op mijn radar -- hier is volk! Ik stijg op en vlieg naar de cluster mensen, het zijn vast kunstenaars die het met elkaar over kunst hebben. Daar wil ik bij zijn. Maar het mag niet, want ik vlieg tegen een onzichtbare muur. Er zweven rode letters in de lucht: no entry.
Kunstenaars -- pah! Ze zullen wel een orgie met opgeklikte penissen houden.
Op recreatieland campinglife is niemand, maar er staan wel caravans. Ik loop een tijdje rond en kom dan bij de receptie (bezoekers hier melden) -- je kan caravans huren! Tegen zeer aantrekkelijk tarief, volledig naar smaak in te richten, met een max van 50 prims. Ik weet niet wat prims zijn, maar 50, da's niet verkeerd. Er is alleen niemand om een caravan aan me te verhuren.
Buiten de receptie hangt een bord. Indien afwezig, staat er, en dan een Nederlands nummer dat met 079 begint. En een url: caravans.net. Ik ga er kijken en caravans.net is de droomsite voor iedere caravanliefhebber. Het laatste nieuws: Toercaravanfabrikant Kip Nederland neemt merk- en modelrechten Chateau Caravans België over.
Ik loop nog even terug naar de caravans. Die bij het zwembad is erg mooi. Hij heeft de beste locatie, direct vanuit je caravan het water in. Dat wil ik wel. Ik kan helemaal geen eigen eiland betalen om iets op te bouwen en daar heb ik ook helemaal geen zin in, dus die caravan is de perfecte oplossing. Bij de receptie kies ik het nummer. Het is zaterdagavond en ik neem aan dat ik een bedrijf bel dus de kans dat er iemand op gaat nemen is klein -- maar de kans op contact is uberhaupt heel klein, bedenk ik me. Als de uitbater van recreatieland campinglife alleen tijdens kantooruren in Second Life is, hoe moet ik dan ooit een caravan huren als ik zelf tijdens kantooruren op kantoor zit?
Het nummer geeft geen gehoor.
Ik loop nog even om mijn favoriete caravan heen. Het is een plaatje.

Ajax Homewood staat niet meer in de lucht te typen bij de Arena, dus ik besluit het Holland House waar hij het over had te proberen. Ik gebruik de zoekfunctie en kom terecht bij Vist (sic!) Holland.com. Een verzameling grachtenpanden op een moeras. Geen groene stipjes op de radar -- ik ben alleen. Ik klik op een aanplakbord en er begint een filmpje te spelen. Een jongen met een raar hoofd vertelt in het engels waarom ik me moet registreren op holland.com. Vooral omdat het heel erg web 2.0 is, blijkt.
Ik loop rond. Free bikes for everyone, staat er ergens, en inderdaad: links en rechts staan een paar omafietsen. Ik klik op een fiets. You aren't the owner, zegt Second Life.
Er is een soort museum met Hollandse meesters. Ik loop erin rond en zie één Rembrandt twee keer. De trappen in het pand zijn zo ingewikkeld neergezet dat ik verdwaal tussen de polygonen. Ik worstel mezelf naar buiten en aan de overkant van de gracht zit club Gogh Gogh. Ik vlieg over het water en loop naar binnen. In club Gogh Gogh zijn stemmen, maar geen mensen. Het voelt alsof ik Jack Nicholson ben in het Overlook Hotel.
Er is een dansvloer en boven de dansvloer zweven balletjes. Als je de balletjes aanklikt, kan je dansen. Als ik ooit virtueel krankzinnig wil zijn, kom ik hier terug en ga ik dansen, alleen, tussen de stemmen. En als er toch bezoekers komen op Vist Holland.com, zal ik mijn krankzinnige lach laten horen.

Op het eiland Haarlemmermeer zie ik twee groene stippen, ver in de hoek. Met een opkomend gevoel van enthousiasme vlieg ik ernaartoe -- ik wil nu wel eens communiceren met iemand. De twee groene stippen blijken twee mensen in een bubbelbad te zijn en ze spreken Nederlands. Zij zien mijn groene stip ook op hun scherm natuurlijk, hoewel hun avatars met hun rug naar de mijne toe zitten. 'Ff iemand verwijderen,' zegt de een tegen de ander, staat op, en zegt tegen mij: pls leave. En van het ene moment op het andere sta ik weer op het eiland van ABN AMRO.
De Haarlemmermeerder had een goddelijke kracht: hij kon mij teleporteren. Naar de plek die ik vreesde, de leegte van het ABN AMRO-eiland.
Zouden mensen in Second Life weten dat het ABN AMRO-eiland eigenlijk de hel is?

Op maandag ga ik terug naar de receptie van recreatieland campinglife. Er is niemand, het eiland is leeg. Ik probeer het nummer weer, en een meisje van een internethostingbedrijf neemt op. Ik zeg dat ik in Second Life ben en dat ik een caravan wil huren. Het meisje maakt geen enkel geluid en ze klinkt daarbij alsof ze een collega aankijkt met een gezicht dat zegt ik heb een gek aan de telefoon.
Ik leg het uit: ik ben in Second Life, ik sta op een eiland waar caravans te huur staan, en er staat bij dat ik dit nummer moet bellen.
O, zegt het meisje, degene die daar over gaat is er nu niet. Kan hij u terugbellen?

Op het ABN AMRO-eiland staat Amber Jung. Ze is hostess voor ABN AMRO. 'Away' staat er boven haar hoofd. Ze staat een beetje slapjes, haar hoofd gebogen.
'Amber?' vraag ik voorzichtig.
Amber blijft slapjes staan.
Ondertussen zegt iemand of iets voortdurend tegen me dat mijn pod gereed staat.
Ik zie een andere groene stip op het eiland en vlieg ernaartoe. Bouw Newman zit in een soort groene reuze-erwt. Een pod natuurlijk. 'Hoi,' zeg ik tegen Bouw. Hij stapt uit zijn pod en rent weg. 'Maar,' probeer ik nog. 'Doei,' roep ik hem na.
Ik zoek een gesture voor schouderophalen, daarna klik ik op Bouws pod. Plotseling zit ik erin en ik kan ermee vliegen. Ik begrijp niet zo goed wat de toegevoegde waarde van het vliegen in de pod is als je zelf al kan vliegen, maar dit is het vermaak dat het ABN AMRO-eiland te bieden heeft, dus ik vermaak mezelf.
Als ik halverwege het eiland ben -- dat veel groter is dan een gemiddeld SL-eiland -- praat Amber tegen me. 'Hallo,' zegt ze. Het verschijnt onder in beeld. Ik tik iets terug maar ik weet niet of ze me kan verstaan: 'ik ben even in de pod,' zeg ik. Ik keer de pod om en vlieg naar Ambers groene stip.
Amber heet me welkom bij de ABN AMRO en vraagt of het ging, met de pod.
Ja hoor, zeg ik. Ik vraag of ik nog meer kan doen op dit eiland. 'Nou,' zegt Amber, 'vlieg even met me mee naar het financial center.' We vliegen naar een ander paviljoenachtig gebouw. 'Kijk,' zegt Amber, 'op de verschillende verdiepingen van dit gebouw is informatie over onze producten te vinden.'
'Goh,' zeg ik. 'Amber,' zeg ik, 'zit jij nu gewoon op kantoor bij de ABN AMRO te wachten tot er mensen komen?'
Amber negeert mijn vraag volkomen. 'Kijk, als je op het rode bolletje klikt, kom je hier terecht.'
Ik klik op het rode bolletje en ik kom inderdaad hier terecht -- ik word geteleporteerd naar dezelfde ruimte als waar ik was.
Amber legt uit dat het rode bolletje je naar een andere ruimte verplaatst als je eerst een item in de lijst met onderwerpen aan de muur aanklikt.
Ik klik op lenen, en dan op het rode bolletje. Een beetje om Amber een plezier te doen, eigenlijk. Ik schiet naar een andere verdieping en inderdaad -- er hangen brochures over lenen in de lucht. In ABN AMRO-groen, met foto's van mensen met blije ABN AMRO-hoofden erboven.
Ik word er een beetje depressief van. Ik wandel nog een beetje rond in het gebouw, maar ik kom Amber niet meer tegen.
Ik teleporteer naar de Amsterdam Arena en ik vlieg naar het punt boven het stadion. Ik wil majestueus zweven. Ik wil het stadion vol hebben, een wedstrijd gaande, en dat één iemand me dan ziet en wijst: kijk daar, net boven het dak, daar vliegt iemand. En dat langzaam iedereen naar mij kijkt, zelfs de spelers op het veld die doorhebben dat er iets aan de hand is. En als iedereen kijkt, zal ik een klein rondje cirkelen, en wegvliegen.
Daar denk ik over na.
Dan verschijnt er een tekstblokje in beeld.
Amber wil me terugteleporteren naar het ABN AMRO-eiland.
Ik klik op weigeren.
Sorry, Amber.

De BNN-bar is nog steeds temporarily unavailable or no longer exists.
Ik word niet meer teruggebeld door de mensen van recreatieland campinglife.